Theekransje

Een ode aan Sufjan Stevens

Foto van Sufjan Stevens is van Nina Corcoran.

Het is weer Pride week in Amsterdam, dus geen beter moment om een queer artiest in het zonnetje te zetten. Sufjan Stevens is niet echt bekend bij het grote publiek (lekker hipster van me) maar dat is alleen maar een nog betere reden om hem meer aandacht te geven.

Sufjan maakt al zo'n twintig jaar muziek en qua stijl is hij ook al veel verschillende kanten op gegaan, van indie folk tot alternatieve rock tot electro. Een van zijn vaste kenmerken is dat hij vrijwel alleen maar concept albums maakt. Zo maakte hij in 2003 een album genaamd Michigan, vernoemd naar de staat waar hij geboren is. Een paar jaar later bracht hij het album Illinois uit, over de staat waar hij een groot deel van zijn jeugd doorbracht. Op beide albums deelt hij persoonlijke connecties die hij met de staten heeft, maar schrijft hij ook nummers over belangrijke personen en gebeurtenissen. Zo gaat een nummer over het overlijden van een goede vriend, en een ander nummer over seriemoordenaar John Wayne Gacy Jr.

Zijn meest persoonlijke album is Carrie & Lowell, waarin hij de dood van zijn moeder probeert te verwerken. Zijn moeder was sowieso al een terugkerend thema in zijn muziek. Zij heeft hem namelijk verlaten toen hij pas een jaar oud was en hij is dus bij zijn vader opgegroeid. Sufjans moeder worstelde met veel problemen, waaronder verslaving, depressie en schizofrenie, waardoor hij haar maar weinig zag. Toen ze in 2012 overleed, bleef Sufjan dus zitten met een hoop woede, wrok en verdriet, wat hij op dit album uit. Dat klinkt allemaal erg zwaar, maar door de simpele instrumentatie die weigert sentimenteel te worden, is het vooral een mooi en oprecht album.

Het beste aan Sufjan is dat hij vooral een beetje vreemd is. Tijdens concerten gaat hij gerust tien minuten lang een verhaal over de reïncarnatie van zijn vele huisdieren vertellen, om vervolgens in de conclusie op Trump in te gaan. Of hij wisselt vijf keer van kostuum - de één nog maffer dan de ander - tijdens zijn nummer Impossible Soul, dat maar liefst 25 minuten duurt. Of het nummer dat hij voor Call Me By Your Name schreef werd genomineerd voor een Oscar en hij twijfelde of hij wel naar de ceremonie zou gaan want hij had geen zin om een smoking aan te trekken. Of hij schrijft semi-religieuze songteksten die zo dubbelzinnig zijn dat er altijd discussies zijn of bepaalde nummers nou over God gaan of dat ze gewoon gay zijn (spoiler alert: het is allebei).

Sufjan heeft zoveel verschillende stijlen geprobeerd dat er wel een Sufjan voor iedereen is. Dus hou je van indie folk, check dan Michigan of Carrie & Lowell, hou je van experimentele rock, dan is Illinois voor jou, ben je meer van de electropop, luister naar The Age of Adz, en als je van de ruimte en Romeinse mythologie houdt, dan moet je Planetarium checken. Hij heeft zelfs twee kerstalbums: Songs for Christmas en Silver & Gold. Ga voort en ontdek de Sufjan die bij jou past!

Author image
Student Gender Studies. Hashtag-misbruiker. Ik heb een zwak voor genetisch gemanipuleerde supersoldaten of anderszins onbereikbare figuren. Expert in Chris Evans' baard, social justice, en Sharknado.